close indefinitely

มันเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นภาพเธอ

ยามนอนก็ละเมอเพ้อฝัน

ตื่นขึ้นมาใจหนอใจยังรำพัน

ความรู้สึกมิผันแปรยังเหมือนเดิม

       รู้สึกไม่ดีเลย รู้สึกว่าตัวเองไม่อยู่กะร่องกะรอย แปลกๆบอกไม่ถูก ทำอะไรก็ไม่ค่อยมีสติ เหม่อลอยตลอด รู้สึกโหว่งๆที่อก เหมือนใจมันหายไปไหนก็ไม่รู้ เหงาๆบอกไม่ถูก แต่ก่อนก็เหงานะ อยู่คนเดียวก็เหงา แต่พอได้คุยกับเขา ได้ใกล้เขา ได้คุยโทรศัพท์กับเขาเป็นเวลา 7 วันติดต่อกัน คุยกันตลอดเกือบทั้งวันและ เวลาไม่มีเขามันทำให้รู้สึกเหงาขึ้นกว่าเดิม ตอนที่ได้คุยกับเขา ตอนที่ได้เจอหน้าเขาทุกวันที่โรงเรียนตอนที่มีเขาอยู่ข้างกาย ไม่เคยคิดจะปัดป้องความดีของเขาที่โถมเข้ามาทำลายกำแพงใจของฉันให้พังทลาย

     เพิ่งรู้ว่าความรักจริงๆมันเป็นยังไง มันสุขที่ได้อยู่ใกล้เขา แต่ก็เจ็บปวดสุดขั้วหัวใจพอๆกัน ทั้งเจ็บทั้งสุขคลุกเคล้ากันไป บอกไม่ถูกว่ามันเป็นยังไง รู้แต่ว่ามันสุขมันทุกข์ในเวลาเดียวกัน เวลาเห็นเขาเดินกับคนอื่น เห็นเขาคุยกับผู้หญิงคนไหน ถึงแม้เราไม่แสดงอาการ ถึงแม้เราจะทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ลึกๆมันร้าวรานไม่หมด เกลียดตัวเอง เกลียดสุดๆที่หลงเข้าไปรักเขาเต็มเปา ทั้งๆที่ใจไม่ได้ต้องการแบบนี้ แต่ดันห้ามมันไม่ได้ กำลังวิ่งหนีอยู่ แต่ยิ่งวิ่งก็เหมือนโดนไล่ตามเร็วขึ้นกว่าเดิม จะยืนอยู่นิ่งๆความรู้สึกก็อยู่รอบตัวคอยทำร้าย

     เพราะฉันและเขาอยู่ใกล้กัน ฉันใกล้เขาเกินไป ทำให้ต้องเป็นแบบนี้ มันแค่หวั่นไหวใช่มั้ย? หรือรัก? ฉันเองก็ไม่เข้าใจซะทีเดียว แต่เขาชอบทำตัวก้ำกึ่ง ชอบทำให้ฉันคิดไปเองว่าเขาเองก็มีใจ ทั้งๆที่จริงๆแล้ว มันไม่ได้เป็นแบบนั้น เขาไม่ได้รักฉัน อันนี้ฉันไม่แคร์ เพราะไม่ต้องการความรักตอบ แต่โมโหตรงที่ชอบให้ความหวังกัน

เซ็ง!!

ปิดเทอมก็ดีได้พักใจ ไม่ต้องเจอหน้าเขา

แต่มันก็เจ็บปวดมากกว่าเดิม

เฮ้อ~